Twee jaar na het begin van de invasie in Oekraïne en twee jaar na zijn vorige interview met The Portugal News erkent Marcos Castillo, eigenaar van Platinum Auto Sales, een luxe autobedrijf in Almancil, dat "ik er te emotioneel bij betrokken was en ook al wist ik dat ik het weer zou doen als het allemaal voorbij was, ik begrijp nu waarom organisaties als het Rode Kruis bestaan". Marcos, die in 2011 naar Portugal verhuisde, ging heen en weer naar Oekraïne zodra het conflict begon in een poging zoveel mogelijk mensen te helpen. Zijn laatste bezoek was in juli 2022, toen hij besloot de activiteiten te staken omdat hij iedereen had geholpen die hij kon helpen.
Toen in 2022 de invasie begon, voelde Marcos de drang om onmiddellijk iets te doen om te helpen. Omdat hij geen enkele band had met Oekraïne, behalve zijn twee Oekraïense werknemers met wie hij nooit over politiek sprak, zoals Marcos zelf verklaarde, besloot hij dat hij onmiddellijk actie moest ondernemen. "Ik had geen idee wat ik deed toen ik op een vliegtuig stapte met €30.000 in contanten in mijn bezit". Hij zei: "Ik had niet eens een plan."
Toen hij ter plaatse aankwam, werd hij geconfronteerd met ongeveer drieduizend vrouwen en kinderen die alleen maar onder dekens zaten, geschokt keken en op hulp wachtten. Marcos onthulde dat hij zich inspande om degenen te helpen die het het meest nodig leken te hebben en hij betaalde voor hun vervoer naar en verblijf in een hotel in Polen. Uiteindelijk betaalde hij €6.000 per dag voor het verblijf van ongeveer 150 gasten. "Ik was oprecht, ik sprak geen Oekraïens, dus huurde ik een vertaler en ik begon gewoon mensen toe te laten in het hotel. In drie dagen had ik 150 mensen."
Na een tijdje was Marcos gedwongen om hulp te vragen nadat hij zich realiseerde dat hij geen €6.000 per dag kon blijven betalen. Een filmploeg van Good Morning Britain werd ter plaatse gestuurd om verslag te doen en hij kreeg tien minuten op prime-time Engelse tv. Hij gaf commentaar en zei: "Het was een enorm verhaal" en voegde eraan toe dat hij daarna hulp begon te krijgen van vrienden en andere mensen. "Ik heb €450.000 uitgegeven en ik heb waarschijnlijk een derde daarvan teruggekregen in de vorm van hulp van goede vrienden, maar het was nog steeds extreem duur. Ik moest wat persoonlijke spullen verkopen en flink jongleren, maar uiteindelijk ben ik er gekomen", gaf hij toe.
Al deze ervaringen, die in zijn woorden "levensveranderend" waren, werden voor een deel ook een "nachtmerrie" toen hij "de hele tijd telefoontjes van mensen kreeg die om geld vroegen". Marcos onthulde dat "ik in het begin gewoon ja zei, maar toen stopte ik om na te denken en uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik geen controle had over wat ik deed" en hij voegde eraan toe dat "ze me gewoon belden voor geld, ik voelde me slecht om nee te zeggen, maar ik begon me na een tijdje ook een beetje verontwaardigd te voelen". Marcos legde uit dat hij drie of vier maanden lang zijn persoonlijke en professionele leven verwaarloosde omdat hij zo opging in het helpen van anderen. "Vanaf de eerste dag gaf ik niets om mijn werk, maar uiteindelijk moest ik er toch naar terug".
Terugkijkend heeft Marcos gezegd dat hij andere beslissingen zou hebben genomen, zoals zich aansluiten bij een organisatie en zijn impulsieve behoefte om alles te geven wat hij kan, zonder rekening te houden met de gevolgen, niet laten zegevieren. Hij zei: "Ik waardeer het dat ik een verschil heb gemaakt door veel mensen te helpen, er waren kinderen die ik naar de universiteit heb gebracht en ik ben dankbaar dat ik dat heb gedaan", maar hij onthulde dat andere mensen "de hulp gewoon accepteerden en om meer bleven vragen." Marcus vertelde ook dat een van de Oekraïense vluchtelingen die hij hielp - Iryna Vakarchuk - uit Odesa uiteindelijk zijn assistente in Polen werd. Irina rekende af met alle "corrupte Britse politici en behandelde alle visa", wat, zoals Marcos benadrukte, "een enorme hulp" was.
Hij hielp niet alleen veel gezinnen in Polen, maar bracht ook gezinnen naar Portugal. Maar vanwege de taalbarrière, een tekort aan werkgelegenheid, lage lonen en het feit dat "veel van de vrouwen gewoon hun man misten en het niet konden maken," onthulde Marcos dat daarom "niet elk gezin dat ik hielp uiteindelijk bleef." Marcos beweert dat hij nog steeds contact heeft met een paar familieleden die hij heeft geholpen. Een van hen is een 10-jarig kind dat hij heeft geholpen om zich in te schrijven in een Engelse privéschool en dat de prijs voor de meest waardevolle student heeft gewonnen, wat hij beschrijft als "zeer bevredigend".
"Ik probeer me altijd in de positie van anderen te verplaatsen - ik denk er altijd aan dat sommige kinderen in de sloot liggen - en hier in het Westen nemen we dingen voor lief". Zoals Marcos zei: "Het is menselijk om verder te gaan en te vergeten", maar voor hem is het enorm belangrijk om gevoelig te zijn en te begrijpen wat andere mensen doormaken.
"Ik heb ongeveer 300 mensen geholpen en ik zou zeggen dat het leven van 50 mensen voor altijd positief veranderd is", verklaarde hij, eraan toevoegend dat "ik er was om ze een hand te geven, maar ik kan ze gewoon niet voor altijd bij me dragen". Meer dan 200 mensen werden met de hulp van Marcos en de andere donateurs naar het Verenigd Koninkrijk gestuurd, nog eens 100 gezinnen werden verspreid over Europa en een paar gezinnen werden naar Canada gestuurd. "Dit conflict is vergeten. Mensen worden moe van het helpen, maar we moeten ons best blijven doen. Onze inspanningen hoeven niet per se materieel te zijn, maar we moeten gewoon doen wat we kunnen".
Gerelateerd artikel:
After studying Journalism for five years in the UK and Malta, Sara Durães moved back to Portugal to pursue her passion for writing and connecting with people. A ‘wanderluster’, Sara loves the beach, long walks, and sports.
![](/img/placeholder.png)